Hoy me había propuesto prodigarme un poco,
para celebrar la boda de mi hija.
Voy al mercado y pregunto el precio del pescado. Me lo dicen
y lo encuentro caro; cara la carne de cordero, cara la de buey;
y la de ternera, y el atún, y la de cerdo... todo caro.
Y me ha parecido más caro por no llevar llevar dinero.
Me voy de allí furioso, por no tener con qué comprar.
A todos esos asquerosos les he dado un corte de mangas.
Luego, por el camino, me he pensado
«Si en un día de fiesta derrochas el dinero,
en los no festivos lo echarás en falta, si no ahorraste.»
Una vez expuesto este razonamiento a mi estómago y a mi conciencia,
me he reafirmado en mi decisión
de celebrar con el menor gasto posible la boda de mi hija.
Así que sólo he comprado este incienso y unas coronas de flores;
las colocaré en el hogar, en honor de nuestro Lar,
para que colme de felicidad el matrimonio de la niña.
Pero... ¿qué veo? ¿Las puertas de mi casa abiertas?
Y qué jaleo hay dentro. Pobre de mí, ¿me estarán robando?
|
Volui animum tandem confirmare hodie meum,
ut bene me haberem filiai nuptiis.
venio ad macellum, rogito pisces: indicant
caros; agninam caram, caram bubulam,
vitulinam, cetum, porcinam: cara omnia.
atque eo fuerunt cariora, aes non erat.
abeo iratus illinc, quoniam nihil est qui emam.
ita illis impuris omnibus adii manum.
deinde egomet mecum cogitare intervias
occepi: festo die si quid prodegeris,
profesto egere liceat, nisi peperceris.
postquam hanc rationem ventri cordique edidi,
accessit animus ad meam sententiam,
quam minimo sumptu filiam ut nuptum darem.
nunc tusculum emi hoc et coronas floreas:
haec imponentur in foco nostro Lari,
ut fortunatas faciat gnatae nuptias.
sed quid ego apertas aedis nostras conspicor?
et strepitust intus. numnam ego compilor miser?
|
Pide a los vecinos, si tienen, una olla más grande:
ésta es muy pequeña y no tiene bastante capacidad.
|
Aulam maiorem, si pote, ex vicinia
pete: haec est parva, capere non quit.
|
Ay de mí.
Estoy perdido, por Hércules. Me roban el oro, buscan una olla.
Soy hombre muerto, si no echo a correr para adentro a toda prisa.
Apolo: te suplico, ven en mi ayuda y socórreme,
ensarta con tus flechas a esos ladrones de tesoros,
socórreme como hiciste con otros en iguales circunstancias.
Pero... ¿me paro en lugar de correr antes de que sea demasiado tarde?
|
Ei mihi,
perii hercle. aurum rapitur, aula quaeritur.
[nimirum occidor, nisi ego intro huc propere propero currere.]
Apollo, quaeso, subveni mi atque adiuva,
confige sagittis fures thensaurarios,
<si> cui in re tali iam subvenisti antidhac.
sed cesso prius quam prorsus perii currere?
|